Gulasz wołowy

Uwielbiam gulasz wołowy. Dobry gulasz dla mnie to taki, kiedy mięso jest idealnie miękkie: rozpływa się ustach i nie wymaga ode mnie żadnego gryzienia. Dobry gulasz to też taki, który jest doprawiony, a sos smakuje tak, że na talerzu nie zostaje nawet najmniejsza kropelka!

Jak zrobić najlepszy gulasz wołowy?

Sekretem dobrego gulaszu jest cierpliwość. Nie da się go zrobić w pół godziny — wołowina potrzebuje czasu, żeby stała się mięciutka i krucha. Duszę gulasz minimum 1,5 godziny, a najczęściej nawet 2. Pod koniec mięso dosłownie rozpada się pod naciskiem widelca i to jest właśnie ten moment, kiedy wiem, że gulasz jest idealny.

Ten przepis pochodzi z 1904 roku i jest piękny w swojej prostocie. Oryginalny tekst mówi o wołowinie duszonej z cebulą, papryką, majerankiem i czosnkiem — bez pomidorów. Ja dodaję passatę pomidorową, bo nadaje sosowi głębię smaku i piękny, ciepły kolor. To moja jedyna zmiana w stosunku do oryginału i uważam, że sprawdza się rewelacyjnie. Stary przepis wspomina też o kładzionych kluskach, czyli takich domowych, rzucanych łyżką prosto do wywaru. Ja lubię podawać gulasz z kluskami śląskimi albo z kawałkiem świeżego chleba.

Jakie mięso na gulasz wołowy?

Na gulasz najlepiej sprawdza się wołowina z łopatki, goleni lub udźca. To kawałki z większą ilością tkanki łącznej, która podczas długiego duszenia zamienia się w aksamitny, gęsty sos. Polędwica czy rostbef nie nadadzą się — są za chude i staną się suche. Mięso kroję w grube kostki, ok. 3-4 cm. Nie za małe, bo się rozgotują, i nie za duże, bo będą się nierównomiernie dusić.

Z czym podawać gulasz wołowy?

Gulasz wołowy lubię podawać z kluskami śląskimi, kaszą gryczaną albo z kawałkiem świeżego chleba. Do tego koniecznie kiszone ogórki lub lekka surówka z kapusty. Niektórzy dodają do gulaszu ziemniaki — ja wolę je osobno, bo sos jest wtedy bardziej wyrazisty.