Tradycyjna szynka pieczona

Szynka pieczona gościła na polskich stołach od stuleci. Lucyna Ćwierczakiewiczowa w swoich "365 obiadach za 5 złotych" z 1860 roku pisała, że szynkę świeżą należy marynować w zagotowanym occie z goździkami, bobkowym liściem, angielskim zielem i łyżeczką saletry przez cztery lub pięć dni. Metoda marynowania mięsa przed pieczeniem ma więc ponad 160 lat tradycji w polskiej kuchni. Innym sposobem marynowania mięsa na szynkę było odpowiednie solenie mięsa z wykorzystaniem przypraw.

Połączyłam tradycyjne metody: skróciłam czas marynowania do 48 godzin i zamieniłam ocet na suche przyprawy — efekt jest tak samo aromatyczny. Domowa szynka pieczona to chyba jeden z tych smaków, które się zapamiętuje.

Sekret tej szynki to cierpliwość. Nacieram ją mieszanką przypraw — sól, dużo czosnku, majeranek, ziele angielskie, pieprz, liście laurowe — i zostawiam w lodówce, w szczelnie zamkniętym pojemniku, na pełne 48 godzin. Przez ten czas mięso wchłania wszystkie aromaty i staje się intensywne w smaku. Nie skracaj tego czasu — to właśnie on robi różnicę między szynką "po prostu dobrą" a taką, do której chce się wracać.Piekę ją w naczyniu żaroodpornym z wodą na dnie — to sprawia, że mięso pozostaje soczyste przez cały czas pieczenia i nie wysycha. Szynkę przykrywam od góry szklanym naczyniem, które tworzy naturalną parę wodną i podtrzymuje wilgotność. Zasada jest prosta: ile kilogramów szynki — tyle godzin w piekarniku. Na ostatnie 30 minut odkrywam naczynie i daję skórce się zarumienić na złoto.

Gotową szynkę kroję dopiero po 15–20 minutach odpoczynku poza piekarnikiem. Dzięki temu soki równomiernie się rozchodzą i każdy plaster jest równie soczysty. Podaję z chrzanem, musztardą i domowym chlebem — dokładnie tak, jak na każdy porządny wielkanocny stół.